ԵՐԵՎԱՆ, 9 ՓԵՏՐՎԱՐԻ, ՆՈՅՅԱՆ ՏԱՊԱՆ: Փետրվարի 8-ի լույս 9-ի գիշերը, Հայաստանի հյուսիսում` Աշոցք գյուղից 16 կմ հեռավորության վրա, տեղի է ունեցել` 2,7 մագնիտուդով երկրաշարժ: Ինչպես տեղեկացնում են Սեյսմիկ պաշտպանության ազգային ծառայությունից, երկրաշարժի ուժգնությունը էպիկենտրոնում կազմել է 3-4 բալ:

Կարկանդակի խմոր

Առաջին տարբերակ Խմորը` 2 ձու, կես լիտր մածուն` 1 թեյի գդալ սոդայով, լցնել այնքան այլուր, որ լինի ոչ շատ պինդ խմոր: Թողնել հանգստանա 2 ժամ:



Երկրորդ տարբերակ Թասի մեջ լցնել ալյուր, վրան աղ շաղ տալ, 1ճ.գ. քացախով բացած 1թ. գ. խոդա, ջուր եւ լավ հունցել: Խմորը պատրաստ լինելուց հետո ավելացնել 1 ափ ձեթ եւ նորից հունցել: Օգտագործել ցանկացած կարկանդակի համար:

Կարտոֆիլով կարկանդակ

Պատրաստել խմոր ցանկացած տարբերակով: Միջուկը` Կարտոֆիլը խաշել, աղալ մսաղացով: Սոխը մանր-մանր կտրատել, սոխեռած անել, լցնել կարտոֆիլը եւ ձեթի մեջ տապակել: Ավելացնել աղ, կարմիր եւ սեւ պղպեղ ու շատ մանր կտրատած համեմ:

Խմորից պատրաստել հավասարաչափ գնդիկներ եւ դնել ալյուր շաղ տված խոհանոցային տախտակին, վրան պոլիէթիլային թաղանթով ծածկել, որպեսզի գնդիկները չչորանան: Առանձին ափսեի մեջ ձեթ լցնել, մատները ձեթոտել, մեկ-մեկ վերցնել գնդերը, երկու ձեռքով բացել, մեջը լցնել կարտոֆիլ սառը միջուկը, երկու կողմից վրա բերել, միացնել այնպես, որ միացման տեղը չերեւա: Տապակել լավ տաքացրած եւ առատ ձեթի մեջ: Կարելի է պատրաստել նաեւ ղըյմայով:

Փետրվարի 9-ին լրանում է Վահան Տերյանի ծննդյան 125-ամյակը



«Տաղանդավոր գրողները զարդարում են գրականությունը, տաղանդավոր մարդիկ զարդարում են կյանքը»: Վահան Տերյանը սա ասում էր գրական կյանքն ու մարդուն, աշխարհն ու կյանքի երեւույթները ճանաչողի եւ ճանաչելի դարձնողի իր իմացությամբ, իր փորձով: Մենք նրա ասածը արդարացիորեն կարող ենք վերագրել իրեն` որպես մեր գրականությունը զարդարողի, իր քնարերգությամբ մեր հոգեւոր կյանքը հարստացնողի:

Այսօր, ինչպես ամեն տարվա այս օրը, առավոտից Հայոց Մեծերի Պանթեոնում կհավաքվեն Տերյանի պոեզիայի երկրպագուներ, կասեն գնահատանքի խոսքեր, նրա պոեզիայից նմուշներ կարտասանեն, կերգեն նրա տողերով գրված երգեր: Իրենց ուսուցիչների ուղեկցությամբ խումբ-խումբ աշակերտներ կգան, կգան ուսանողներ` սիրո արտահայտման տերյանական մեղմութունը պահած իրենց սիրելիներին ասվող խոսք որպես: Այս օրը Տերյանի հանդեպ այս նույն վերաբերմունքով Օրենբուրգի մշակույթի տանն են հավաքվում ռուս ընթերցողի համար գրված Լեոնիդ Բոլշակովի «74 օր անմահությունից առաջ կամ` Վահան Տերյանի վերջին գործուղումը» գրքի շնորհիվ Տերյանի կյանքին ու պոեզիային ծանոթ երիտասարդներ ու տարեցներ: «Վահան Տերյանի պատանի բարեկամներ» կազմակերպության անդամներն են կազմակերպում ամենամյա ցերեկույթը` «Տերյանի անունն այս քաղաքում մշտապես լսելի պահելու համար»: Այդ գիրքը, այդ միջոցառումը հայ պոետի հանդեպ ունեցած ջերմության, սիրո եւ ակնածանքի արտահայտություն է, Տերյանի հիշատակի խնկարկումի մի հրաշալի օրինակ:

Ամեն ինչի մեջ խորհուրդ դնողի մաքուր սովորությամբ մենք Մեծերի Պանթեոնում մի կտոր մասունք ենք ամփոփել ու շիրմաքար դրել: Բոլորս էլ գիտենք, որ Տերյանի շիրիմն այստեղ չէ` հեռավոր Օրենբուրգում է, գիտենք, բայց Տերյանին մեր կողքին պահելու բերկրանքն ունենալու հաճությամբ ուխտատեղի ենք դարձրել նրա անվամբ այս փոքրիկ անկյունը` իր գրչակից ընկերների կողքին: Նա ինչ է, կանխազգու՞մ էր հայրենիքից շատ հեռու եկող իր ողբերգական մահը: Այդ ի՞նչ զգացողություն, այդ ինչ կանխազգացում էր, որ նա պիտի գրեր.«Իմ գերեզմանը թող լինի հեռվում, /Ուր մահացել են շշուկ, երգ ու ձայն. /Թող շուրջըս փռվի անանց լռություն, /Թող ինձ չըհիշեն, թող ինձ մոռանանե: Նա սխալվեց միայն իրեն մոռանալու առումով, մնացածը, ավաղ, մարգարեական ճշտությամբ կատարվեց:

Ավետիք Իսահակյանը պիտի կսկիծով վկայեր. «Մրրկաշունչ ստեպներում, հայրենի օջախից շատ հեռու, դառնագին հիվանդության ճիրաններում դադարեց բաբախել մի խորունկ սիրտ, դադարեց գործել մի մեծ ինտելեկտ, որ ծնված էր զգալու եւ խորհելու, ստեղծագործելու եւ իմաստավորելու մարդկային գոյությունը»:

Տերյանը, այո, իմաստավորեց իր կյանքը, նաեւ մեզ սովորեցրեց մաքուր ապրումներով իմաստավորել մեր աշխարհը, սովորեցրեց մեկ մեկու հանդեպ բարի ու քնարական մոտեցում ունենալ, սիրել միմյանց ու ապրել նբարձր զգացմունքների եւ մաքուր խոհերի աշխարհումե: Ի՞նչ բնորոշ գնահատանք է տվել Եղիշե Չարենցը` իր ավագ գրչակցի պոեզիան համարելով «նաիրյան խոսքերի գանձարան»: Հայ իրականության մեջ բոլոր ժամանակների համար Տերյանը մնում է բարձր արվեստների տիրակալը: Վկայությունը իր ժամանակակիցների անթաքույց խոստովանանքը հայ մշակույթում նրա զբաղեցրած անփոխելի տեղի ու դիրքի մասին ու նաեւ` մեր ժամանակի մշակույթի գործիչների գնահատանքը: Ահավասիկ, Տիգրան Մանսուրյանի վերաբերմունքը. «Կատարյալ պատկերներ, գույների, նրբերանգների, զգացողությունների անասելի ներդաշնակություն, ապրումի կատարյալ բյուրեղ վիճակ, եւ, մանավանդ այդքան լուռ ասված, առանց կոչականների, առանց արտաքին ժեստերի` զուտ ներհայաց, զուտ աչքի տեսածի մաքուր ապրում, անխաթար դրսից ներս եւ հետո` բանաստեղծություն... նա բերեց բանաստեղծական հսկա կուլտուրա...

Մարգարե էր Տերյանը` լեզվի իմաստություններ բերող, շքեղություն ու լեզվի հետ համապատասխան կենցաղ բերող մարգարե»:

Խորհրդային տարիներին դպրոցական ու բուհական ձեռնարկներ գրողները մի քիչ այս զգացողությունն ունենային (կամ` իրավունք ունենային), որպեսզի Վահան Տերյան բանաստեղծին չներկայացնեին սոսկ աշնանային թախծոտ երգիչ: Այդ տարիներին դպրոցականին եւ ուսանողին հասու չէին բանաստեղծի հրապարակախոսական հոդվածները, նրա հրապարակային ելույթները, իր ժամանակի մամուլում ծավալած կրակոտ վիճաբանությունները` հայ գրականության ներկա վիճակի եւ անցնելիք ճանապարհի մասին: Էլ չենք ասում գրչակից ընկերներին ու մտերիմներին գրված նրա բազում նամակները, որոնցում պարզորոշ արտահայտված է հայրենի գրականության ու մշակույթի ներկայով ու ապագայով մտահոգ մարդու վերաբերմունքը:

Տերյանի դասերը ուսանելի են բոլոր ժամանակների սերունդներին` դրանք բոլոր ժամանակների համար ասված ու գրված մտքեր են` միայն դասականներին բնորոշ: Օրինակներից մեկը: Այսօր Եվրոպական ընտանիքին ինտեգրվող մեր երկրի առջեւ ի՞նչ մարտահրավերներ են դրված` դրանց մասին իր դատողությունները Տերյանն անում էր դեռ անցյալ դարասկզբին` հարյուր տարի մեր օրերից առաջ, եւ նրա այդ մտքերը նույնությամբ կրկնելի են ու այժմեկան այսօր էլ. «Կուլտուրական մի ազգ լինելու համար մենք պետք է ամբողջապես յուրացնենք Եվրոպայի ժամանակակից կուլտուրան եւ միայն այն ժամանակ կարող ենք ազգային կուլտուրա ստեղծել... մենք պետք է նախ դուրս գանք մեր այժմյան ազգային կճեպից եւ ընդգրկենք լայն հորիզոններ... Իսկական գեղարվեստի համար կարեւորը ոչ թե հագուստն է, արտաքինը, այլ ներքինը, հոգին...»: Ահա այսպես` կոնկրետ ասելիք, ուղղություն տվող ասելիք:

Հ. Գ. Միայն այսօ՞ր` իր ծննդյան օրը, թե՞ փորձենք մեծանուն պոետի ծննդյան 125-ամյակի տարին դարձնել տերյանական տարի, եւ ամեն օր այդ մեծ քնարերգուի պոեզիային հաղորդվելու առիթներ ստեղծենք, փորձենք ապրել այն զգացողությունը, ինչ ուներ ու ինչի մասին այդպես սիրով գրում էր Եղիշե Չարենցը. «...Մի զարմանալի» քնքուշ եւ խնդագին զգացմունք եմ ունենում յուրաքանչյուր անգամ, երբ հիշում եմ, որ այնտեղ, գրասեղանիս դարակում պահված են Տերյանի-հասկանո՞ւմ եք-իսկական նրա ձեռագրերը... նրա ձեռքով գրված այդ թերթիկները... Երբ անչափ տխուր եմ լինում-հանում եմ եւ` նայում... Կարծես արեգակն է պահված իմ գրասեղանի դարակում...»:

Արժե, անշուշտ, որ մեր մեծերի հանդեպ այդ քնքուշ վերաբերմունքն ունենանք, եւ Տերյանի պարագայում, նրա` «Բարի հիշեք ինձ ձեր սրտումե հարցմանը սիրով պատասխանենք. «Մենք քեզ պահում ենք մեղքի պես թովիչ, ցավի պես խելառ ոսկեշղթա մեր հուշերում»:

Հովհաննես Պապիկյան, նյութը տպագրվել է «Ազգ»-ում

ԵՐԵՎԱՆ, 9 ՓԵՏՐՎԱՐԻ, ՆՈՅՅԱՆ ՏԱՊԱՆ-ՀԱՅԵՐՆ ԱՅՍՕՐ: Նախագահ Սերժ Սարգսյանն ուղերձ է հղել Թուրքիայի Հանրապետության Նախագահ Աբդուլլահ Գյուլին:

Ուղերձում, որի տեքստը «ՆՈՅՅԱՆ ՏԱՊԱՆ»-ը ստացել է ՀՀ Նախագահի մամլո գրասենյակից, ասված է.

«Ձերդ Գերազանցություն, Ուղեւորվելով Թուրքիայի օդային տարածքով` ողջույններս եմ հղում Ձեզ եւ հարեւան Թուրքիայի ժողովրդին: Հայաստան-Թուրքիա հարաբերությունները կարգավորելու մեր նախաձեռնությունը գտնվում է միջազգային հանրության ուշադրության կիզակետում: Պահն իրավամբ պատմական է, եւ դա գիտակցում ենք ոչ միայն մենք, այլեւ ողջ աշխարհը: Երկկողմ հարաբերությունների բարելավման գործում անգնահատելի են տարածաշրջանում ներգրավված տերությունների ջանքերը: Համոզված եմ, որ առանց նրանց միջնորդության դժվար կլիներ առաջընթաց գրանցել: Դրա հետ մեկտեղ կարծում եմ, որ որքան էլ բարեկամ պետությունները շահագրգռված լինեն գործընթացի դրական հանգուցալուծման մեջ, չեն կարող անել այն, ինչ ի զորու են անել մեր երկու ժողովուրդները:

Պարոն Նախագահ,

Կարծում եմ կհամաձայնեք, որ հայ եւ թուրք ժողովուրդների` միմյանց հանդեպ ունեցած կարծրատիպը կոտրելու, փոխվստահության մթնոլորտ ձեւավորելու խնդրում հիմնական դերը վերապահված է իշխանություններին: Միայն մեր գործի հանդեպ ունեցած հավատի, վճռականության եւ սկզբունքայնության շնորհիվ մենք կարող ենք հասնել արդյունքի: Այլապես, երբ հակասում են գործն ու խոսքը, դա ծնում է անվստահություն եւ թերահավատություն` գործունեության լայն դաշտ բացելով գործընթացին դեմ ուժերի համար: Մենք պետք է գիտակցենք, որ ժամանակն այս դեպքում ոչ թե նպաստում է գործընթացին, այլ` իմաստազրկում այն: Եթե մինչ այս պահը մեզ հաջողվել է երկկողմ շփումները բերել այնպիսի մակարդակի, որտեղից շատ ավելի տեսանելի ու շոշափելի է դառնում մեր երկրների միջեւ բնականոն հարաբերությունների կառուցման ապագան, ապա այսօր պահն է հանդես բերելու վճռականություն, կատարելու մեծ քայլ առաջ` ապագա սերունդներին ժառանգելով կայուն ու անվտանգ տարածաշրջան:

Ընդունեք խնդրեմ, Ձերդ Գերազանցություն, խորին հարգանքներիս հավաստիքը»:

ԵՐԵՎԱՆ, 9 ՓԵՏՐՎԱՐԻ, ՆՈՅՅԱՆ ՏԱՊԱՆ-ՀԱՅԵՐՆ ԱՅՍՕՐ: 2010թ. փետրվարի 8-ին ՀՀ պաշտպանության նախարար Ս.Օհանյանի գլխավորած պատվիրակությունը Ֆրանսիայի Հանրապետության պաշտպանության նախարար Է. Մողինի հրավերով պաշտոնական այցով ժամանեց Փարիզ: Այցի ընթացքում Ս. Օհանյանը հանդիպումներ կունենա Ֆրանսիայի պաշտպանության նախարարի, զինված ուժերի գլխավոր շտաբի պետի, Ազգային ժողովի անվտանգության, պաշտպանական եւ ներքին գործերի հարցերով մշտական հանձաժողովի նախագահի, Ֆրանսիայի Նախագահի ռազմական գրասենյակի ղեկավարի, Ռազմավարական հետազոտությունների հիմնադրամի տնօրենի եւ փորձագետների, հայ համայնքի ներկայացուցիչների հետ: ՀՀ պաշտպանության նախարարը կայցելի նաեւ Ֆրանսիայի ռազմաուսումնական հաստատություններ, զինված ուժերի ստորաբաժանումներ:

Ինչպես տեղեկացնում են ՀՀ ՊՆ տեղեկատվության եւ հասարակայնության հետ կապերի վարչությունից, Փարիզում նախատեսված է համագործակցության փաստաթղթի ստորագրում, որը իրավական հիմքեր կստեղծի երկու երկրների պաշտպանական գերատեսչությունների միջեւ երկկողմ համագործակցություն ծավալելու համար:

Այցի շրջանակներում փետրվարի 8-ին նախարար Ս. Օհանյանը հանդիպել է Ֆրանսիայի հայ համայնքի 20-ից ավել կազմակերպությունների ներկայացուցիչների հետ: Հանդիպման ընթացքում Ս. Օհանյանը ներկայացրել է ՀՀ զինված ուժերի 18 ամյա պատմությունը, կարեւորել սփյուռքահայության դերը հայկական բանակի կայացման գործում, անդրադարձել ՀՀ զինված ուժերում ընթացող բարեփոխումների սկզբունքներին: ՀՀ պաշտպանության նախարարը պատասխանել է նաեւ ֆրանսահայության ներկայացուցիչներին հուզող հարցերին, զրուցել բանակաշինության ոլորտում սփույռքահայության դերն ընդլայնելու հեռանկարների շուրջ:

ԵՐԵՎԱՆ, 9 ՓԵՏՐՎԱՐԻ, ՆՈՅՅԱՆ ՏԱՊԱՆ-ՀԱՅԵՐՆ ԱՅՍՕՐ: Գյուղերի զարգացման ծրագրի շրջանակում «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամը Տավուշի մարզի Ակնաղբյուր գյուղում կառուցում է համայնքային կենտրոն: Ծրագրի հովանավորությունը ստանձնել է Հիմնադրամի Ֆրանսիայի տեղական մարմինը (բարերար` ֆրանսաբնակ Թավիդյանների ընտանիք): Շուրջ 560 բնակիչ ունեցող Ակնաղբյուրում սա արդեն հիմնադրամի թվով չորրորդ ձեռնարկն է. ներկայումս հաջողությամբ շահագործվում են գազամատակարարման, խմելու ջրի եւ ոռոգման համակարգերը:

Ինչպես տեղեկացնում են «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամից, ավարտվել է հիմքերի բետոնացումը, հենապատի կառուցումը եւ ամրասյուների տեղադրումը: Անբարենպաստ եղանակային պայմաններով պայմանավորված` աշխատանքները կվերսկսվեն ձմեռային կարճատեւ դադարից հետո: «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամի փոխտնօրեն Արարատ Խլղաթյանի խոսքով` երկհարկանի կառույցում գյուղապետարանից եւ բուժկետից բացի կտեղակայվեն նաեւ գրադարանը եւ հանդիսությունների դահլիճը, որոնք պակաս կարեւոր չեն համայնքի բնակչության համար:

«Գյուղի կյանքում տեղ գտած բարեփոխումների շնորհիվ` երիտասարդ ընտանիքներում ավելացել է նորածինների թիվը, վերջին երկու ամսվա ընթացքում հարազատ գյուղ է վերադարձել չորս ընտանիք: Շատ ուրախալի է, որ գյուղացիներն ավելի լավատես են դարձել վաղվա օրվա նկատմամբ»,- մեզ հետ զրույցում ասաց Ակնաղբյուր համայնքի ղեկավար Կարեն Դոլմազյանը:

ԱԴԼԵՐ, 9 ՓԵՏՐՎԱՐԻ, ՆՈՅՅԱՆ ՏԱՊԱՆ-ՀԱՅԵՐՆ ԱՅՍՕՐ: Ադլերի Սուրբ Սարգիս եկեղեցին հիմնադրվել է 1998թ. համաժողովրդական հանգանակությունների միջոցներով: Շինարարական աշխատանքները սկսվեցին այն պահից ի վեր, երբ տեղական կառավարության կողմից հայերը հող ստացան եկեղեցի կառուցելու նպատակով: Ազգանվեր այս գործում մեծ դեր խաղաց այդ ժամանակվա Ադլեր քաղաքի քաղաքագլուխ, անմոռաց հայրենասեր Ազատ Ղազարի Ասատուրովը, ում ջանքերի շնորհիվ էլ տեղի հայությունը թույլտվություն եւ տարածք ստացավ եկեղեցին կառուցելու համար: 1992 թվականին ստացան թույլտվությունը, իսկ 1993 թ. մարտին արդեն սկսվեցին հիմքի աշխատանքները: Մայիսի 10-ին կատարվեց Սուրբ Սարգիս եկեղեցու օրհնության արարողությունը:

Սուրբ տաճարի կառուցման աշխատանքները տեւեցին հինգ տարի` մինչեւ 1998 թվականը:

Հանգանակությունը համաժողովրդական բնույթ էր կրում. մասնակցում էին բոլորը` անկախ ազգությունից, սեռից տարիքից ու սոցիալական դիրքից: Ոչ միայն հայորդիներն էին իրենց խնայողություններից զոհում, այլ նաեւ հարեւան քրիստոնյա ազգերը: Նույնիսկ թոշակառու տատիկներն ու պապիկները իրենց թոշակից որոշ կոպեկներ էին ներդնում Աստծո տաճարը վեր խոյացնելու գործին:

1998թ. տեղի ունեցավ եկեղեցու բացման, օծելու եւ սրբագործման արարողությունը: Հրավիրված էին Հունաստանի Հայոց թեմի առաջնորդ Տէր Ոսկան Սրբազանը, Սուրբ Էջմիածնից Սրբազան, հարեւան ժողովուրդների եկեղեցիներից հոգեւորորականներ, եղբայրական ռուս ժողովրդի եկեղեցու ներկայացուցիչներ, Սոչիի տեղական իշխանություններից բազմաթիվ հարգարժան հյուրեր, այլ հավատացյալ քույրեր եւ եղբայրներ... Մինչ այդ, 1991թ. Հայաստանում Վազգեն Առաջինի օրհնությամբ, Հյուսիսային Կովկասի թեմի փոխառաջնորդ Եզնիկ Ծայրագույն Վարդապետ Պետրոսյանի հրամանով Ադլերում հոգեւոր հովիվ նշանակվեց Եզնիկ Ղազարյանը:

Ընդունվելով Էջմիածնի Գեւորգյան ճեմարանը, Տէր Եզնիկ քահանա Ղազարյանը ավարտել է այն Հաղպատի վանքի մասնաճյուղում: Որոշ ժամանակ որպես սարկավագ աշխատելուց հետո Հաղպատի վանքում ծառայել է ուրավակրի պաշտոնում` միաժամանակ դասավանդելով Թումանյանի շրջանի Ալավերդի քաղաքի դպրոցներում, Աքոր գյուղի դպրոցում կրոնի պատմություն: Այդտեղից էլ Աստծո օրհնությամբ տեղափոխվել է Ադլեր` որպես հոգեւոր հովիվ, այժմ արդեն` վանահայր: Գալով Սոչի` անմիջապես մասնակցել է եկեղեցու կառուցման աշխատանքներին, անձամբ հրահրելով, ոգեւորելով հավատացյալ եղբայրներին արագացնել, հնարավորին չափ կատարյալ ու անթերի կատարել հանձն առած Աստվածահաճո ու Աստվածաշնորհ գործը:

«Եկեղեցու կառուցումով Սոչիի հայության կյանքը երկփեղկվեց երկու մասի, - ասում է Տէր Եզնիկը, - մինչ եկեղեցի ունենալը եւ եկեղեցի ունենալուց հետո»:

Մինչեւ սուրբ Սարգսի կառուցումը տեղի հայերը անծանոթ էին հայ Առաքելական եկեղեցու արարողություններին, ծեսերին, մեծ տոներին ու ծառայություններին: Հայությունը կարոտ էր հայերեն լեզվով աղոթքներին, ժամերգությանն ու Սուրբ Պատարագի ծիսակատարությանը: Երազում էին իրենց զավակների պսակադրության, կնունքի, կյանքի կարեւոր արարողությունները հայեցի կազմակերպել, հարազատներին ուղեկցել իրենց վերջին հանգրվանը հայկական եկեղեցու օրենքների համաձայն: Նրանց այս եւ նման երազանքները իրականություն դարձան, երբ կառուցվեց Սուրբ Սարգիս եկեղեցին իր ընդարձակ բակով եւ ամեն հարմարություններով:

Ժողովուրդը հավատարիմ մնաց իր համոզմունքներին ու վաղեմի երազանքներին. գնալով ավելանում է այցելուների թիվը: Հաճելի է նկատի առնել, որ երիտասարդությունը եւս սկսել է արդեն հաճախակի այցելել Աստծո տաճարը: Եկեղեցու կառուցումով հայ ժողովրդի հավատքը նոր զարթոնք, ծաղկում ու զարգացում ապրեց:

Անտոնյան Անահիտ, Սոչի, hayernaysor.am-ի համար

ԹԵՀՐԱՆ, 9 ՓԵՏՐՎԱՐԻ, ՆՈՅՅԱՆ ՏԱՊԱՆ-ՀԱՅԵՐՆ ԱՅՍՕՐ: Փետրվարի 6-ին, «Սիփան» միության «Նաիրի» սրահում` Թեհրանի հայոց թեմի նախաձեռնությամբ, նշվել է Իսլամական հեղափոխության հաղթանակի 31-ամյակը: Ինչպես հաղորդում է «Ալիք» օրաթերթը, միջոցառումն անցկացվել է Թեհրանի հայոց թեմի առաջնորդ Սեպուհ արքեպիսկոպոս Սարգսյանի հովանավորությամբ: Հանդիսությանը ներկա են եղել Իսլ. Խորհրդարանի երկու հայ պատգամավորները, քահանա հայրեր, Թեհրանի հայոց թեմի պատգամավորական ժողովի, Թեմական խորհրդի, ազգային մարմինների եւ միությունների ներկայացուցիչներ, Սասուն թաղամասի քաղաքապետարանի եւ դպրոցների պատասխանատուներ եւ հյուրեր:

Միջոցառումը սկսվել է Իրանի Իսլ. Հանրապետության պետական հիմնով եւ Տերունական աղոթքով: Ելույթ է ունեցել Իսլ. խորհրդարանի հարավային իրանահայության պատգամավոր Ռոբերտ Բեգլարյանը, մասնավորապես անդրադառնալով Իսլ. հեղափոխության հաղթանակի եւ հայոց պատմության վրա կրոնի ունեցած դերին:

Գեղարվեստական բաժնում ելույթ են ունեցել «Ակունք» պարախմբի սաները, «Անահիտ» միության «Զվարթնոց» երգչախումբը: Վահան Տերյանի պարսկերեն թարգմանված բանաստեղծությունները ասմունքել է Արտույտ Զոհրաբյանը: